Rozdział funduszy strukturalnych w Unii
Unia Europejska daje nam możliwość współpracy sektora prywatnego i publicznego na skalę dotąd niespotykaną, a na pewno w formie, której dotąd nie znaliśmy. Fundusze strukturalne, w tym EFS - Europejski Fundusz Społeczny - najbardziej znany i stanowiący największe narzędzie finansowe Unii Europejskiej, a służący wyrównaniu szans i wzbogaceniu biednych obszarów Unii, pozwalają korzystać z dotacji celem wykonania zamówień w ramach PPP. PPP, czyli Partnerstwo Publiczno-Prywatne daje możliwość wykonania publicznego zamówienia przez firmę prywatną. Nawet, jeśli nie wydaje się to nam niczym nowym, musimy zdawać sobie sprawę z tego, że publiczne zamówienia były wykonywane dawniej tylko przez wykonawców publicznych. Dziś można wskazać tę formę współpracy jako alternatywę wobec prywatyzacji, która wskazuje nam, która strona powinna zająć się wykonawstwem, a która jest odpowiedzialna za udostępnienie danych usług społeczeństwu. Jeszcze nie tak dawno wynikła sprawa związana z odmową zapłacenia za przejazd autostradą na remontowanym odcinku. Klient wygrał z operatorem autostrady, a sąd zwrócił uwagę na to, że liczy się jakość usługi. Coraz częściej możemy się spodziewać współpracy, jaką jest Partnerstwo Publiczno-Prywatne właśnie celem podwyższenia jakości wykonywanych usług. Można powiedzieć, że PPP jest obecnie czymś tak naturalnym, że wręcz nie wyobrażamy sobie zamówień publicznych bez tej formy współpracy. Fundusze strukturalne dają możliwość rozszerzania tej współpracy i zachęcają firmy do działalności na rzecz społeczeństwa. W ogóle, w najbliższym czasie możemy się spodziewać coraz większej ilości zamówień finansowanych przez fundusze strukturalne. Polska otrzymuje sporą, a wręcz bardzo dużą pomoc z Unii Europejskiej, a nasze projekty są aprobowane przez organy unijne. Wystarczy rozejrzeć się wokół, a znajdziemy drogi krajowe wyremontowane za pieniądze EFS. Tego nie można nie zauważyć. Dla mnie Partnerstwo Publiczno-Prywatne jest przykładem zastosowania odwiecznej zasady podziału pracy, który narodził się jako idea Adama Smitha, jednego z patronów kapitalizmu. Skoro my umiemy jedno, a wy drugie, róbmy każdy swoje, skoro obie czynności są potrzebne w danej inwestycji.